Ga van één-op-één naar meervoud
Dit is een wekelijkse essayreeks over macht, onderstroom en regie.
Geen diagnose, wel scherp zicht op patronen die werk en mensen beschadigen.
Lees langzaam; kies één beweging die je vandaag al kunt zetten.
Dominantie houdt van het solitaire gesprek.
Daar, in het één-op-één, kan alles. Een belofte zonder getuigen. Een dreiging zonder sporen. Een omdraaiing die later klinkt als jouw misverstand. En het lastige is: het voelt vaak intiemer, alsof je “vertrouwen” krijgt. Alsof jij speciaal bent.
Maar het is ook een vorm van afhankelijkheid. Want wie alleen spreekt, kan ook alleen worden geïsoleerd.
Daarom is een van de krachtigste interventies bijna onopvallend: je brengt belangrijke gesprekken naar meervoud. Je zet ze in het licht. Niet om iemand te kijk te zetten, maar om de werkelijkheid gedeeld te maken.
Je merkt het verschil direct in de lucht van een vergadering. In plaats van “hij zei tegen mij” ontstaat “we hebben samen besloten”. In plaats van fluisterinformatie ontstaat agenda-informatie. En daarmee verschuift macht van relatie naar rol.
Psychodynamisch is dit een correctie op isolatie, de zuurstof van het recht van de sterkste. Meervoud maakt het lastiger om iemands werkelijkheid te herschrijven. Het geeft ook omstanders een positie: zij hoeven niet te kiezen tussen jou en de leider, zij kunnen kiezen voor een gezamenlijke afspraak.
Toch vraagt het finesse. Als je abrupt zegt: “Ik doe dit niet meer één-op-één,” kan dat worden ervaren als gezichtsverlies. En gezichtsverlies is een gevaarlijke trigger in dit soort dynamiek. Werk daarom met normalisering. Maak het praktisch. “Zullen we dit met z’n drieën doen, zodat we dezelfde informatie hebben?” Of: “Laten we dit op de agenda zetten, dan kunnen we sneller beslissen.”
Je kunt dit ook intern organiseren. Teams spreken af dat besluiten altijd in dezelfde setting worden teruggekoppeld. Dat er één besluitenlijst is. Dat informatie niet via privékanalen gaat. Dat klinkt klein, maar het snijdt diep in het spel.
Kies vandaag één thema dat je niet meer in de coulissen wilt bespreken. Zet het op een agenda. Schrijf één zin op over het doel: welke beslissing is nodig, welke criteria horen daarbij. En merk op, bij jezelf, hoe het voelt om uit de schaduw te stappen.
En stel jezelf dan een vraag die eerlijker is dan comfortabel: waar voel jij je het meest alleen in deze dynamiek, en wat zegt dat over waar de macht zich verstopt?
Neem mee wat klopt, laat liggen wat niet past bij jouw context.
Als dit resoneert: bespreek het niet alleen, maar in meervoud.
Welke ene stap brengt jou deze week dichter bij waardigheid en bedding?