<\/p>\n
Leiderschap dat de toon zet via kleine rituelen aandacht en afstemming op de onderstroom.<\/strong><\/p>\n Een reflectie op het belang van ritueel leiderschap en innerlijke afstemming bij de start van een nieuw jaar, waarin nabijheid, kwetsbaarheid en betekenis de bedding vormen voor veerkracht en beweging.<\/strong><\/p>\n <\/p>\n We zeggen dat het jaar begint op 1 januari. Maar begint het daar ook echt voor jou? Of begint het op het moment dat iemand je een goed nieuwe jaar toewenst met trilling in de stem? Of wanneer je op 2 januari weer achter je scherm schuift en voelt dat je systeem iets anders wil dan je agenda? Het zijn niet de plannen die het ritme bepalen. Het is de energie, het geloof en de toon. De toon waarop we elkaar begroeten, luisteren, stilvallen. Betekenis begint niet met een doel, maar met een gebaar.<\/p>\n <\/p>\n In zijn nieuwjaarsboodschap sprak koning Willem-Alexander over veerkracht en verbondenheid. Geen visionaire toekomstschets, geen beleidsaankondiging, maar een toon van menselijke nabijheid. ‘Zo vanzelfsprekend’ zou je zeggen, maar bijna zeldzaam in deze tijd. En juist die menselijke nabijheid raakte iets. Nu zoveel systemen onder druk staan en polarisatie op de loer ligt, zoeken mensen geen nieuwe plannen, afspraken of structuren, maar een andere grondtoon. Iets wat hen innerlijk raakt, en hen helpt zich te kunnen ori\u00ebnteren op wat echt waarde heeft. Iets wat je ‘verschillig’ maakt.<\/p>\n Rituelen \u2013 hoe simpel ook \u2013 markeren zo\u2019n toonwisseling. Ze zijn geen decor, maar dragers van betekenis. Ik zeg wel eens ‘rituelen maken de overgang voelbaar, en daarmee begaanbaar’. In ons vak werken we vanuit de overtuiging dat systemen overgangen nodig hebben om hun ordening opnieuw te vinden. Dat geldt niet alleen voor systemen, ook voor de mensen die deze systemen vormen en dragen. Zo worden leiders pas werkelijk veerkrachtig wanneer ze ook hun kwetsbaarheid durven betreden. Niet als zwakte, maar als menselijkheid.<\/p>\n De paradox? Juist in dat kwetsbare gebaar \u2013 een kleine toespraak, een persoonlijke nieuwjaarsmail, een open moment aan het begin van een teamdag \u2013 ontstaat bedding. En die bedding is vaak waardevoller dan welk plan dan ook.<\/p>\n <\/p>\n Een directeur op \u00e9\u00e9n van de Haagse Ministeries vroeg me eens mee te denken over de startbijeenkomst van het nieuwe jaar. \u201cHet moet inspirerend zijn,\u201d zei ze, \u201cmaar ook realistisch. Mensen zijn moe.\u201d Ik vroeg haar wat ze zelf voelde. Ze vertelde over haar eigen innerlijke strijd: hoopvol willen zijn voor het team, maar ook worstelend met een sluimerend gevoel van uitputting.<\/p>\n In plaats van een visionaire speech te schrijven, besloot ze iets anders te doen. Ze deelde haar gevoel. Niet als klacht, maar als erkenning. Ze benoemde de zwaarte \u00e9n de betekenis van samen doorgaan. Ze nodigde het team uit om met elkaar stil te staan bij wat ze hadden gedragen en hoe ze nu opnieuw plaats wilden nemen.<\/p>\n Er waren geen slides of slingers. Wel stilte, aandacht en adem. En daarna beweging. Het jaar begon daar, in de toon van erkenning. Niet in beleid of cijfers, maar in de ontmoeting.<\/p>\n Ritueel leiderschap vraagt geen podium, maar afstemming op de onderstroom, op de tijdgeest en op wat gehoord wil worden. En vooral op je eigen innerlijke bedding. Pas dan kan je toon iets dragen dat groter is dan jezelf.<\/p>\n <\/p>\n Hoe heb jij 2024 welkom geheten? Wanneer jij het jaar opent, in je team, in je organisatie, in jezelf: welke toon sla jij aan? Wat geef jij betekenis \u2013 niet door wat je zegt, maar door hoe je aanwezig bent? Misschien begint leiderschap dit jaar niet met een ambitie, maar met een stilte waaruit iets nieuws mag ontstaan.<\/p>\n Een inspirerend 2024 gewenst!<\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Een reflectie op het belang van ritueel leiderschap en innerlijke afstemming bij de start van een nieuw jaar, waarin nabijheid, kwetsbaarheid en betekenis de bedding vormen voor veerkracht en beweging.<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32],"tags":[54,39,50],"class_list":["post-1357","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blogs","tag-menselijkheid","tag-rituelen","tag-samenleving"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1357","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1357"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1357\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1577,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1357\/revisions\/1577"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1357"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1357"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/uates.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1357"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\u00a0 \u00a0Betekenis begint met een gebaar<\/h5>\n
\u00a0 \u00a0Het kleine gebaar maakt verschillig<\/h5>\n
\u00a0 \u00a0Ritueel leiderschap vraagt geen podium<\/h5>\n
\u00a0 \u00a0Hoe klinkt jouw welkom?<\/h5>\n